Ο Θοδωράκης κάθεται...

Ο Θοδωράκης κάθεται στης Ζάκυθος το Κάστρο

βάνει το κυάλι και τηρά και το Μωριά αγναντεύει

βλέπει της Κόρθος τα βουνά, καρσί με της Βυτίνας

βλέπει την Αλωνίσταινα, βλέπει τα Πέντ' Αλώνια

βλέπει και τ' Αρκουδόρεμα, το δόλιο Λιμποβίσι

βλέπει της Πιάνας τα βουνά, τα κλέφτικα λημέρια...

***

Σημείωση: Ήταν πολύ συγκινητικό το γεγονός, ότι ένας φίλος ιστολόγος από απέναντι, ο Βυτιναίος, διαβάζοντας την προηγούμενη ανάρτησή μας, μού επισήμανε αυτό το δημοτικό τραγούδι, το οποίο με ακριβή τρόπο σχολιάζει τις προηγούμενες φωτογραφίες μου από τον Άη Γιώργη των Φιλικών εδώ στη Ζάκυνθο. Σήμερα δημοσιεύουμε δυο ακόμη φωτογραφίες από τον Άη Γιώργη, αλλά και το ζωγραφικό πίνακα του Δ. Τσόκου με τη μύηση του Κολοκοτρώνη από τον Άνθιμο Αργυρόπουλο στο παραπάνω εκκλησάκι (έργο 1849, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο).

Η ανάρτηση αφιερώνεται στο μακαρίτη παππού μου Ιωάννη Παπαντώνη, που καταγόταν από το Αρκουδόρεμα, στη μητέρα μου Φωτεινή και στον καλό φίλο Βυτιναίο.

Στον Άη Γιώργη των Φιλικών

Άγιος Γεώργιος του Λατίνου ή των Φιλικών

Εκκλησία στην τοποθεσία Ψήλωμα χτισμένη από τον Γεώργιο Λατίνο τον 17ο αιώνα. Στο διπλανό κελί (έχει εξαφανισθεί με τους σεισμούς) γινόταν η μύηση των αγωνιστών της Εθνεγερσίας, από τον Ηπειρώτη πρόσφυγα ιερωμένο Άνθιμο Αργυρόπουλο, σε μιαν εικόνα του Χριστού, που σώζεται σήμερα στην εκκλησία που ονομάζεται "Τρίμορφο". Η εκκλησία έπεσε με τους σεισμούς του 1893 και αργότερα ξαναχτίστηκε. Και πάλι σωριάστηκε με τους σεισμούς του 1953 και ξαναχτίστηκε αμέσως. Ο ιερός αυτός χώρος αποτελεί εν' από τα πολυτιμότερα μνημεία της Ελληνικής Ιστορίας.

Αυτά λέει ο ιστορικός Ντίνος Κονόμος στο βιβλίο του "Εκκλησίες και Μοναστήρια στη Ζάκυνθο", Αθήνα 1967, σ. 41. Να διευκρινήσουμε, ότι το "Τρίμορφο", πάνω στο οποίο ορκίζονταν οι Φιλικοί στα νεότερα χρόνια φυλάσσεται στο Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου.

Στον περίβολο του ναού (βλ. φωτό 3) υπάρχει προτομή του Γέρου του Μοριά, επειδή ήταν ένας από εκείνους τους αγωνιστές, που μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία στο εκκλησάκι αυτό.

Άστα τα μαλλάκια σου...

Με τη σκυτάλη της Ποίησης στα χέρια

Τα πάθη της βροχής


Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ' αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο
σί, σί, σί.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός κανονικής βροχής.
Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μου 'μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.
Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σα μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ' αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ' άλλα να 'ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Από το βιβλίο της Κικής Δημουλά, Το λίγο του κόσμου.

* Ευχαριστώ την Ιδιωτική Οδό, που με προσκάλεσε στο παιχνίδι με την ανταλλαγή ποιημάτων. Προτίμησα αυτό της Κικής Δημουλά.

Το κολάζ είναι δικό μου.

Κι εγώ με τη σειρά μου καλώ να πάρουν τη σκυτάλη η Δέσποινα και ο Ούτις.

Πιθάρι

This is Zakynthos!!

Εδώ Άγιος Δημήτριος του Μελινάδου. Ακούει κανείς;;;;

Ο ιστορικός της Ζακύνθου Ντίνος Κονόμος, στο πολύτιμο και δυσεύρετο βιβλίο του «Εκκλησίες και Μοναστήρια στη Ζάκυνθο», σελίδα 45-46, γράφει για τον παλιό αυτό ναό:
Εκκλησία στο χωριό Μελινάδο χτισμένη αρχικά σ’ άγνωστη εποχή από τα λείψανα του αρχαίου και κατεστραμμένου ειδωλολατρικού ναού της θεάς Οπιταΐδος Αρτέμιδος, προστάτριας των οπωροφόρων δένδρων, που σωζόταν στην ίδια εκείνη περιοχή. Η εκκλησία, όπως φαίνεται από το οικοδομικό της υλικό, χτίστηκε πολλές φορές στο πέρασμα των αιώνων. Την στέγη του νάρθηκα κρατούσαν, πριν από τους σεισμούς του 1953, τέσσερες γκρίζες αρχαίες κολόνες μονοκόμματες, χωρίς αυλακώματα και κιονόκρανα, που είχαν ως βάσεις τετράγωνες ορθογώνιες πλάκες. Μέσα στην εκκλησία εξείχε παλιότερα ένα κιονόκρανο ιωνικό μ’ ένα κομμάτι κολόνας μέσα στο έδαφος. Η αγία Τράπεζα της εκκλησίας στηρίζεται πάνω σε αρχαίο μαρμάρινο βωμό με την επιγραφή:

Αρχικλής Αριστομένεος και Αλκι
δάμα Αρκικλέος Κληνίππαν ταν αυ
των θυγατέρα θεοκολήσασαν Αρτέμιτι
Οπιταΐδι

[…]».

Σήμερα, τι;;;;;;;;;;;;;;;;;
Οι φωτογραφίες που τράβηξα πριν από κάμποσες μέρες, δείχνουν την κατάντια που επικρατεί...

Ακούει κανείείείείείείείς;;;;;;;;;;;;;;;;

Βόλτα στο Μικρό Νησί της Ζακύνθου

Στην ευρυχωρία τ' ουρανού

Μικρή ζωή στο δρόμο

Βόλτα στη δυτική Ζάκυνθο